Met je hoofd in de wolken

Vroeger had ik er niet bijzonder veel mee. Hardlopen. Voor mij was het niet meer dan reeks intervaloefeningen die Geerco, mijn trainer, mij en mijn tennismaatjes opdroeg uit te voeren tijdens de conditietraining in een willekeurig park in Enschede. Ik vond het slaan een kickservice of een stopvolley veel belangijker, leuker en avontuurlijker dan de repetitieve, voorspelbare en saaie stappen op het asfalt. Links, rechts, links, rechts, links, rechts. 

Pas jaren later is mijn interesse in hardlopen aangewakkerd. Het gebeurde als een bosbrand in een kurkdroge omgeving, eerst langzaam en weinig impactvol, maar toen de vlammen eenmaal aan kracht wonnen reikten ze dusdanig om zich heen dat er niets meer tegen te doen was. Uiteindelijk verslond het vuur me en raakte ik verslaafd.

Zoals gezegd duurde het even voordat het zover was. In eerste instantie ging ik hardlopen omdat ik vond dat het toch wel een keer tijd werd om het buikje waar ik tijdens mijn studententijd vier jaar voor gespaard had, in te ruilen voor iets dat bananen symboliseerde in plaats van pizza. En zoals met alles zit de echte uitdaging hem in het beginnen, niet in het eindigen. Toen ik eenmaal bezig was, breidde ik de afstanden die ik liep langzaam uit. Van twee keer in de week een rondje ‘brug tot brug’ in Deventer van ruwweg vijf kilometer tot een heldhaftige poging om een halve marathon te lopen op een vrije vrijdagmiddag. Terugkijkend had ik eigenlijk geen idee waarmee ik bezig was, maar dat maakt niet zoveel uit. Ik was immers begonnen met iets dat ik leuk vond. Het vuur was aangewakkerd.

Een jaar later verhuisden Kim en ik naar New York en daar begonnen de hardloopvlammen echt aan mijn schenen te likken. Tijdens onze eerste week in onze nieuwe thuisbasis kwam de New York Marathon door de straat in Brooklyn waar we destijds woonden. Kim en ik keken elkaar aan we zeiden tegen elkaar dat we het jaar erop mee zouden lopen. Dat deden we. En tijdens de voorbereiding op mijn eigen 42,2 kilometer door de vijf stadsdelen van New York City, raakte ik bekend met een ander fenomeen. Trailrunning.

In de Verenigde Staten struikel je namelijk over de natuurparken. Amerikanen zijn ongelooflijke milieuvervuilers, maar de stukjes natuur die ze beschermen, zijn prachtig en worden goed gepreserveerd. Zelfs in een staat als New York, die vooral geassocieerd wordt met de grote stad, zijn er al zevenhonderd trails die onderhouden worden door de staat. Veel van die zandpaden lopen dwars door heuvels, over bergen en door bossen, en zijn een paradijs voor hardlopers en mountainbikers. In Nederland hebben we uiteraard ook prachtige wandelpaden en we beschikken over meer dan voldoende mountainbike talent, maar toch is trailrunning bij ons een ietwat onbekende sport. Het is iets dat ik goed kan begrijpen, want de Tankenberg is immers niet te vergelijken met de Mont Blanc of de Half Dome in Yosemite National Park. Maar het feit dat we in Nederland geen bergen hebben, zou geen reden moeten zijn om niets af te weten van de prestaties van aantal van de grootste atleten op aarde.

Daarom wil ik jullie kennis laten maken met een atleet waarvoor het Empire State Building een buiging zou moeten maken, omdat hij een échte wolkenkrabber is. Kilian Jornet. Deze man kan eigenlijk alles wat met hooggebergte te maken heeft. Hij is een skyrunner, trailrunner en ski mountaineer, die meerdere prestigieuze ultramarathons won, waaronder de Ultra-Trail du Mont Blanc, talloze keren de Skyrunning World Series op zijn naam schreef, en meerdere malen tot de beste ski mountaineer van de wereld is gekroond. Hij heeft records voor de snelste beklimmingen en afdalingen van de Mont Blanc, de Matterhorn, de Denali en Mt. Everest. Naast al dit klim en daalwerk, heeft hij nog een record in handen. Jornet heeft namelijk de hoogst gemeten VO2max ooit, het aantal liter zuurstof in verhouding tot het lichaamsgewicht dat iemand opneemt tijdens een inspanning. Bij de Catalaanse berggeit werd een VO2max van 92 gemeten. Ter vergelijking, een gemiddeld persoon meet een VO2max van ongeveer 40 en Lance Armstrong reed in zijn topdagen met een VO2max van 85 rond, en we weten allemaal dat hij in die tijd af en toe een likje van een dopinglolly nam.

Terug naar de man die opgroeide in een berghut in de Pyreneeën, waar zijn vader als berggids werkte. Op het moment dat ieder ander een boterham met kaas als ontbijt neemt en de slaap uit zijn ogen veegt, rent Kilian Jornet over de nauwste bergkammen. Hij weet precies waar zijn zwaartepunt zich bevindt en springt, rent en klimt van rots naar rots, totdat hij boven de ochtendnevel uittorent en niet verder omhoog kan. Daar, op de top van de berg, spreidt hij zijn armen uit en kijkt om zich heen. Hij ziet de rivier die door het dal stroomt, de gletsjer die als een witte slang van de hellingen afkruipt, de bloemen die bloeien in de weides ver beneden hem. Dan ademt hij lang en diep in, maar niet omdat hij vermoeid is. Hij ademt het landschap in, totdat het een onderdeel van hemzelf is en totdat hij een onderdeel van het landschap is. Een mens en een berg in perfecte harmonie. Een ultiem sterke liefdesverhouding, één die je maar zelden ziet. 

Kun je tot grote hoogten reiken als je op de top van de wereld staat? Ik denk dat Kilian Jornet bewijst dat het kan. Zijn prestaties houden het hardloopvuur dat door mijn aderen zengt in ieder geval brandend. Want hoewel de Marathon van Berlijn, die ik dit jaar zou gaan lopen, helaas afgelast is, begin ik over twee weken met mijn training voor een andere marathon. Die van Twente welteverstaan. Bestaat die dan? Nee, die bestaat niet. Niet officieel tenminste. Ik moet de route zelf nog uitstippelen. Via Oldenzaal naar Zenderen en vervolgens via Reutum en Denekamp terug naar Oldenzaal? Wie weet? Maar ik ga hem lopen. Dus als jullie ergens in December een twee meter lange vent met zijn ogen dicht over de Tankenberg zien lopen, dan zou het kunnen dat ik het ben, lopend met mijn hoofd in de wolken en denkend aan Kilian Jornet die ergens over een mistige bergkam raast. 

Notitie: Mocht je dit verhaal interessant vinden of ben je geïnteresseerd in uithoudingssporten, dan raad ik je aan om even een aantal YouTube filmpjes te kijken van de Golden Trail Series en van Kilian Jornet in het algemeen. Er staan een aantal van zijn bergkamcapriolen op waar je al hoogtevrees van krijgt door er alleen maar naar te kijken. Daarnaast maakt hij prachtige foto’s van zijn eigen renactiviteiten en die van zijn partner Emelie Forsberg, die ook een topatlete is. Veel plezier!

 

____________________________________
NOG MEER SNELHEIDSDUIVELS

 

 

Laat een reactie achter