Ikke

Het is een veelgehoord woord: democratie. Wat betekent het eigenlijk? Dat je het recht hebt om eens in de zoveel jaar een enorme brief open te mogen vouwen om het in een veredelde kliko te gooien die ergens in een hoekje van een oude voetbalkantine staat? Nee, het is meer dan dat. Democratie gaat over meer dan het kiezen van politiek leiderschap. Het gaat over gelijkheid.

Of zoals Alexis de Tocqueville het in de 19e eeuw omschreef: standsgelijkheid: égalité des conditions. In die tijd kende Europa veelal aristocratieën. De adel regeerde. Waarom? Wie gaf koningen en hun blauwbloedige neefjes en nichtjes het recht om de baas te spelen over anderen? Zeg het maar.

In het Oude Griekenland werd gedacht dat de (niet door het volk gekozen) leider van een volk over een buitengewone kennis, kunde en persoonlijkheid moest beschikken. Leuk bedacht door die slimmeriken daar, maar ik heb toch een puntje van kritiek: als de buitengewoon geleerde en kundige leiders die heersen over een volk voortkomen vanuit de heersende macht (in plaats van gekozen worden door het volk), dan werkt het systeem toch corruptie en verdeeldheid in de hand? Want worden er dan niet enkel besluiten genomen die in het voordeel zijn van de oh zo slimme leiders?

Want slim dat zijn ze wel, die kundige heersers. Sluw en geslepen. Dapper zijn ze ook, misschien niet koen en braaf op een manier die de ridders van weleer beschrijft, maar ze deinzen er niet voor terug om stappen te nemen die een gewoon mens niet nemen zal. Waarom? Nou, om hun eigen positie te beschermen natuurlijk. Ik zei toch dat het geen ridders waren? Verwacht van de elite geen schild dat je beschermt tegen het vuur van de draak. Integendeel. Zorg maar dat je zelf een schild hebt, want zij zijn het vuur van de draak.

Oppassen geblazen dus. En dit is geen loze kreet. Ik verzin dit niet, want we hebben hier allemaal dagelijks mee te maken. Jouw bedrijf heeft misschien ook een CEO die – net als de baas van het concern waar ik voor werk – ieder jaar een belachelijke bonus opstrijkt. Of misschien voel je je niet gehoord door de politiek. Kan ik goed begrijpen. Maar in ieder geval ben je een sportfan. En ook in de prachtige wereld waar het zou moeten draaien om de bal, de puck en de finishlijn, draait het helaas om macht. En vooral om machtsbehoud.

Nu de banken eindelijk eens een beetje besef krijgen, wordt het de grote heren van de Engelse, Spaanse en Italiaanse clubs te heet onder de voeten. De garantie op het voortbestaan is ineens weg nu er niet langer ongegeneerd geld bijgedrukt wordt. En nu heb ik het niet over het voortbestaan van de club. Ik heb het over het voortbestaan van de machtstermijn van de regeerder. Barcelona moet ineens 730 miljoen euro schuld afbetalen. Ze kunnen hun spelers niet langer betalen en ook staan er nog transfersommen uit. Niet best als je de eigenaar bent van de club. Zijn je dagen dan niet geteld?

Zeker niet! Want kijk nou toch wat die treurige bestuurders van die voetbalbedrijven (ik weiger nog langer om het clubs te noemen) nou weer bedacht hebben: de Superleague. Een nieuwe competitie waar miljarden betaald wordt. En nog mooier: waaruit zij zelf nooit en te nimmer kunnen degraderen. Klinkt herkenbaar, niet?

Het is een aristocratie of dictatuur. Kies er maar één. Het is in ieder geval niet standsgelijk. Want stel nu dat je een fan van Ajax bent (ik kan me niet voorstellen waarom als je niet uit Amsterdam komt), waar juich je dan eigenlijk voor? Wat betekent de Champions League nog als er geen Camp Nou, Old Trafford of Anfield op je reisplanning staat? Waar speel je als voetballer voor? Natuurlijk, voor de eer van een vierde, vijfde, zesde ster op je shirt, maar buiten dat? Sport is geen sport als van tevoren vaststaat dat verliezen geen consequenties kent. 

Maar de elite snapt dat niet. De enige vorm van sport die zij bedrijven is geld tellen.

Het is triest.

De elite van tegenwoordig heeft wellicht geen adellijke status meer, maar vertoond hetzelfde arrogante, graaiende gedrag als de koningen van weleer. Ze trekken alles naar zich toe waar ze met hun hebberige handjes bij kunnen. Over de rug van het volk welteverstaan. Ratten zijn het. Lopend in een wiel dat immer ronddraait. Niets is genoeg voor ze. Hoor je het tandwiel kraken? Het is een monotoon en vervelend geluid dat piept in je oor. 

Het klinkt zo: 

Ikke. Ikke. Ikke.

Notitie: Excuses voor de klaagzang. Blijkbaar zat het hoog. Mijn sporthart bloedt.

 

Laat een reactie achter