Café Hassan

Telkens wanneer een groot sportevenement afgelopen is heb ik het gevoel dat ik in een zwart gat val. De Giro, de Tour, de Spelen, ze hebben allemaal dat gevoel veroorzaakt. Eerlijk is eerlijk: een EK of WK voetbal heeft bij mij het omgekeerde effect. Als een van die toernooien afgelopen is voelt het juist alsof er een last van mijn schouders is afgevallen.

Waarschijnlijk heeft het iets te maken met de kwaliteit van het Nederlandse voetbal. Dat het fijn is om niet iedere dag door andere teams die wel een driehoekje kunnen maken en wel lopen voor iedere meter, met je neus op de feiten te worden gedrukt: het Nederlandse voetbal stelt de laatste jaren geen fluit voor. We klampen ons wanhopig vast aan een snel wegdraaiende Frenkie De Jong (die, als puntje bij paaltje komt, als een zuigeling van Sergio Busquets loopt te zaniken op de scheidsrechter in plaats van een achterstand tegen Tsjechië ongedaan probeert te maken).

Gelukkig doen we er in andere sporten wel toe. Hockey bijvoorbeeld. En zeker bij de vrouwen. Wat een klasbakken zijn dat. Niet alleen omdat ze tijdens de Spelen verreweg de beste waren, maar ook omdat ze het hele toernooi lang geen enkele keer gemekkerd hebben op de scheids. Werd er gefloten? Dan renden de dames zo snel mogelijk weer de andere kant op. Er werd niet nog even snel een bal weggespeeld vlak voordat de tegenstander een vrije bal wou nemen. En als een speelster (terecht of onterecht) een kaart plus tijdstraf kreeg, maakte ze dat ze haar mooie billen op het strafbankje plaatste. Er was geen plaats en tijd voor gezeik en geen gezanik. Het was pure sport.

Waar ook niet gezanikt werd, was de judomat. Wat een sport is dat. Blazen, duwen, trekken, gooien. Alles werd uit de kast gehaald om de tegenstander omver te werpen. Het meest heb ik genoten van de Russische judoka Madina Taimazova. Eerst vocht ze meerdere gevechten met een blauw oog dat groter was dan de gemiddelde bol ijs van Van Olfen, maar dat was nog lang niet de grens van haar wilskracht. In de halve finale werd ze in een wurggreep gelegd door haar Japanse opponent. Omdat Taimazova weigerde af te kloppen, verloor ze haar bewustzijn. Einde toernooi zou je denken. Niets was minder waar: een kwartier later stapte ze opnieuw de tatami op en haalde ze brons. Sonkei!

Maar dan de moeder aller sporten: atletiek. Puurder kan het niet. De spelregels zijn nergens simpeler: ren zo hard als je kunt, spring zo hoog als je kunt, gooi zo ver als je kunt. Prachtig. En die lichamen. Zo hoort een mens (niet alleen een sporter, maar echt ieder mens) er toch gewoon uit te zien? Afgetraind. Fit. Hoofdschuddend vraag ik me af wat ik in godsnaam aan het doen ben met die kantoorbaan van me.

Afijn. We hadden het over atletiek. En over doorzetters. Neem Anouk Vetter die uit een diep dal naar zilver sprong. Daar heb ik nou echt van genoten. Van de boezemvrienden die de gouden plak deelden met hoogspringen ook. Sport in optima forma. 

Wat ook schitterend was, was de Marathon, die (net zoals voor zoveel andere sporters en evenementen gold) door de NOS even vergeten werd. De avond voor de tweeënveertig kilometer door Sapporo spraken Henry en Dione over de mooie afsluiting van het atletiektoernooi die dag. En het was een prachtige dag hoor, de zon scheen, het was onbewolkt en toch regende het medailles. Maar dat één van de mooiste onderdelen dezelfde avond nog van start moest gaan, ontging ze even. Dat we ook nog eens kans hadden op een medaille al helemaal.

Abdi haalde de meest ridderlijke van alle medailles binnen, maar voor mij was er maar een echte keizerin in Tokyo deze zomer: Sifan Hassan. Wat een legende. Ik stel me voor dat ze voor iedere race tijdens het warmlopen naar Herman Van Veen luistert.

Opzij. Opzij. Opzij. Maak plaats. Maak plaats. Maak plaats. We moeten rennen, springen, vliegen, duiken, vallen, opstaan en weer doorgaan.

Goud. Brons. Goud.

Ik hoorde dat de zoon van de laatste oud-Olympisch kampioen op de sprint bij het baanwielrennen zijn café gaat vernoemen naar Harrie Lavreysen (overigens een topbesluit). Ik heb een (nogal nors) familielid dat een café uitbaat en zal hem eens vragen of hij zijn bar niet wil omdopen tot Café Hassan.

Wens me veel succes.

 

Leave a comment